در اواسط دهه ۱۹۵۰، دیکسون هیوز و ریچارد استپلی، آهنگسازان جوان و شرکای عاطفی، توسط ستاره افسانه‌ای سینمای صامت، گلوریا سوانسون، استخدام می‌شوند تا یک تئاتر موزیکال بر اساس فیلم او یعنی «سانست بلوار» (به کارگردانی بیلی وایلدر در سال ۱۹۵۰) بنویسند.

در طول دهه ۱۹۵۰، تب هانتر به عنوان جذاب‌ترین ستاره مرد هالیوود شناخته می‌شد. اما در تمام سال‌های شهرت، تب رازی داشت. تب هانتر همجنس‌گرا بود و سال‌های حضورش در هالیوود را در یک انزوای پنهانی و متزلزل گذراند که بارها تهدید به فروپاشی و نابودی او کرد. خود تب هانتر برای اولین بار و بدون واسطه، از تجربه ستاره‌شدنِ ساخته دست استودیوها در دوران طلایی هالیوود و پیامدهای تفاوت کامل با آن تصویر ساختگی می‌گوید.

هریس گلن میلستد، معروف به دیواین (۱۹۴۵-۱۹۸۸)، نمونه بارز یک فرد طردشده بود که به قهرمان سینمای زیرزمینی تبدیل شد. دیواین با تف کردن به صورت هنجارهای موجود در زمینه تصویر بدنی، هویت جنسیتی، تمایلات جنسی و تصورات پیش‌فرض از زیبایی، موفق شد به یک نماد شناخته‌شده بین‌المللی، خواننده و بازیگر نقش‌های خاص در تئاتر و سینما تبدیل شود. گلن از یک بچه چاق در حیاط مدرسه که مدام مسخره می‌شد، به جایگاه پادشاهی قشر ضعیف رسید و از میلیون‌ها مرد و زن همجنس‌گرا، درگ کوئین‌ها، پانک راکرها و بی‌شمار افراد طردشده و عجیب‌وغریب دیگر در جامعه حمایت کرد. او با سبکی کاملاً متعهدانه و جسورانه، مرز بین اجراکننده و شخصیت واقعی را محو کرد و فرهنگ عامه را متحول ساخت.